Bij de behandeling in de Eerste Kamer van het wetsvoorstel, dat de afschaffing van de VAR regelt, heeft de staatssecretaris van Financiën voorgesteld om de invoering uit te stellen tot 1 april 2016. Aanvankelijk was 1 januari 2016 de beoogde datum van inwerkingtreding. De reden voor dit uitstel is tweeledig. Enerzijds wil de staatssecretaris ervoor zorgen dat er meer voorbeeldovereenkomsten zijn beoordeeld en gepubliceerd door de Belastingdienst. Anderzijds wil de staatssecretaris de praktijk meer tijd geven om te wennen aan de afschaffing van de VAR en de voorbereiding op de nieuwe systematiek.

De staatssecretaris heeft drie nieuwe modelovereenkomsten gepubliceerd. Het gaat om modelovereenkomsten die de Belastingdienst samen met VNO-NCW/MKB heeft opgesteld. Deze hebben een breder bereik dan de eerder gepubliceerde overeenkomsten. Het gaat om modellen voor tussenkomstsituaties, voor situaties waarin de opdrachtnemer niet verplicht is de arbeid persoonlijk te verrichten en voor situaties waarin werkgeversgezag ontbreekt.

De staatssecretaris heeft toegezegd dat overeenkomsten die voor 1 februari 2016 worden voorgelegd aan de Belastingdienst voor 1 april 2016 zullen worden beoordeeld. Er komt een gewenningsperiode die loopt tot 1 januari 2017. In deze periode hebben opdrachtgevers en opdrachtnemers de gelegenheid om hun werkwijze aan te passen. De Belastingdienst houdt in de gewenningsperiode wel toezicht maar gaat niet handhaven.

Bij de behandeling in de Eerste Kamer van het wetsvoorstel elektronisch berichtenverkeer Belastingdienst heeft de staatssecretaris enkele versoepelingen toegezegd. Het wetsvoorstel bevat een gewenningsperiode van één jaar, waarin van papieren naar elektronische berichten wordt overgestapt. De staatssecretaris honoreert de in de Kamer geuite wens van verlenging van de gewenningsperiode. Voor de aangifte inkomstenbelasting, de uitnodiging om aangifte te doen en voor de voorlopige en definitieve aanslagen wordt de gewenningsperiode verlengd tot twee jaar.

Alle berichten op het gebied van de invordering van belastingen en toeslagen worden de komende jaren nog op papier verzonden. Het gaat dan bijvoorbeeld om aanmaningen. Pas op termijn worden ook deze berichten uitsluitend elektronisch verzonden.

Eerder had de staatssecretaris al toegezegd dat hij de Tweede Kamer vooraf informeert wanneer de aangifte inkomstenbelasting, het maken van bezwaar in de fiscaliteit en toeslagen, de uitspraak op bezwaar, de navorderingsaanslag, informatieverzoeken van de Belastingdienst aan belastingplichtigen en boetes en klachten uitsluitend elektronisch zullen worden verzonden. De staatssecretaris zal deze informatie ook aan de Eerste Kamer verstrekken.

De Eerste Kamer heeft het wetsvoorstel inmiddels aangenomen.

De uitgaven die iemand doet voor een opleiding kunnen voor aftrek in aanmerking komen. De uitgaven moeten in een jaar hoger zijn dan een drempelbedrag van € 250. De aftrek is begrensd op een bedrag van € 15.000. In een aaneengesloten periode van maximaal vijf kalenderjaren geldt geen maximum voor de aftrek. De student moet wel jonger zijn dan 30 jaar en hij moet het merendeel van zijn tijd aan de studie besteden. De vraag is of de begrenzing van de leeftijd op 30 jaar een vorm van leeftijdsdiscriminatie inhoudt. Deze vraag kwam op in een procedure van iemand die op zijn 32e begon aan een opleiding tot verkeersvlieger. De kosten van deze opleiding bedroegen € 44.000. In afwijking van zijn aangifte inkomstenbelasting beperkte de inspecteur de aftrek tot een bedrag van € 15.000.

De regeling voor de aftrek van studiekosten kent als uitgangspunt dat de verantwoordelijkheid van de overheid is beperkt tot het faciliteren van een eerste opleiding en het verkrijgen van een startkwalificatie. Volgens de Hoge Raad is dat een legitieme doelstelling. De Hoge Raad vraagt zich wel af of deze doelstelling voldoende rechtvaardiging is voor de leeftijdsgrens van 30 jaar. De toepassing van de standaardstudieperiode, waarbinnen geen maximum voor de aftrek geldt, is namelijk niet gekoppeld aan het volgen van een initiële opleiding. De onbeperkte regeling geldt daardoor ook voor tweede studies, als de student daar maar aan is begonnen voor zijn 30e verjaardag. Wordt pas daarna met een eerste studie begonnen, dan geldt deze faciliteit niet.

Daarnaast is de vraag of de opvatting van de wetgever dat boven een bepaalde leeftijd sprake is van een eigen verantwoordelijkheid kan worden aangemerkt als een legitiem doel dat het gemaakte onderscheid kan rechtvaardigen. De Hoge Raad heeft deze vragen voorgelegd aan het Hof van Justitie EU.

Volgens de Advocaat-generaal (A-G) bij de Hoge Raad blijft de 150-kmgrens in de 30%-regeling overeind. Naar de mening van de A-G is geen sprake van een duidelijke overcompensatie in de regeling. Het bestaan van een duidelijke overcompensatie zou een reden zijn om de 150-kmgrens niet toe te staan.

In een procedure bij de Hoge Raad over de 30%-regeling heeft de A-G een aanvullende conclusie genomen. In eerste instantie besloot de Hoge Raad om prejudiciële vragen voor te leggen aan het Hof van Justitie EU. Deze vragen hadden betrekking op de per 1 januari 2012 ingevoerde afstand van 150 km van de Nederlandse grens als criterium voor toepassing van de 30%-regeling. Volgens het Hof van Justitie EU is de 150 km-voorwaarde niet in strijd met het vrije verkeer van werknemers, tenzij de regeling een duidelijke overcompensatie inhoudt van de werkelijk gemaakte extraterritoriale kosten. Of dit laatste het geval is, dient de nationale rechter uit te zoeken. In zijn aanvullende conclusie gaat de A-G in op dat onderzoek. Naar zijn mening gaat het niet om een lastig uit te voeren empirisch onderzoek, maar om wat de wetgever voor ogen stond. Volgens de A-G leidt de regeling met name voor de groep met hogere inkomens wel tot overcompensatie, maar is geen sprake van systematische en duidelijke overcompensatie van de groep ingekomen werknemers als geheel. De conclusie van de A-G is dat het beroep in cassatie verworpen moet worden.

Volgens Hof Arnhem-Leeuwarden is een sierviskwekerij een landbouwbedrijf. Dat heeft tot gevolg dat de landbouwvrijstelling van toepassing is op de grond die voor de kwekerij wordt gebruikt. De landbouwvrijstelling houdt in dat de waardestijging van landbouwgrond tot het niveau van de waarde in het economische verkeer bij voortgezet agrarisch gebruik niet wordt belast.

De Wet IB 2001 bevat de volgende omschrijving van een landbouwbedrijf. Dat is een bedrijf dat producten van akkerbouw, weidebouw of tuinbouw voortbrengt of vee fokt, mest of houdt. Binnenvisserij en visteelt worden voor dit doel met landbouw gelijkgesteld. Volgens de wetsgeschiedenis moet het begrip landbouwbedrijf ruim worden uitgelegd.
De inspecteur meende dat de landbouwvrijstelling niet kon worden toegepast omdat de siervissen niet voor consumptie waren bestemd. Dat was volgens de inspecteur een vereiste voor de landbouwvrijstelling. Volgens het hof geldt de eis van geschiktheid voor consumptie niet.
Het hof leidt uit een arrest van de Hoge Raad uit 2014 af dat beslissend is voor de vraag of sprake is van veehouderij of een bedrijf dieren of producten van de dieren voortbrengt die voor de verkoop zijn bestemd. Welk gebruik de koper van de dieren zal maken is volgens de Hoge Raad niet van belang. Het hof gaat ervan uit dat dit ook geldt voor de visteelt. Omdat de gekweekte siervissen waren bestemd voor de verkoop, was bij verkoop van de kweekvijvers de landbouwvrijstelling van toepassing op de behaalde boekwinst.